Wystawa malarstwa Joanny Srebro

IMG_757524.09.2013 r. W Bibliotece Publicznej w Tuchowie odbyło się uroczyste otwarcie wystawy malarstwa Joanny Srebro (1932-2006), znakomitej artystki tarnowskiej, byłej mieszkanki Domu Pogodnej Jesieni w Tuchowie prowadzonego przez Zgromadzenie Sióstr Św. Józefa. W wydarzeniu tym uczestniczyło około 30 osób, w tym liczna grupa sióstr józefitek z siostrą prowincjalną Ewą Mazurek na czele. Zgromadzonych powitała i dokonała otwarcia wystawy Pani Bożena Wrona – dyrektor Biblioteki.

Następnie Michał Poręba, wiceprezes Związku Polskich Artystów Plastyków Oddziału Tarnowskiego, w krótkim wspomnieniu przywołał postać śp. Joanny Srebro i podziękował za zorganizowanie tej wystawy, gdyż dzięki niej wiele osób może zobaczyć dzieła wielkiej Malarki, które wystawiane są po raz pierwszy oraz prześledzić proces rozwoju malarskiego kunsztu Artystki. Kolejnym punktem tego wydarzenia było odtworzenie filmu Bogusława Hynka „Joanna”. Dzięki niemu uczestnicy wernisażu mogli lepiej zrozumieć ducha J. Srebro i jej twórczość. Wystawę zorganizowały Fundacja Dzieło Miłosierdzia Im. Św. Ks. Zygmunta Gorazdowskiego, Zgromadzenie Sióstr Św. Józefa Prowincja Tarnowska i Biblioteka Publiczna w Tuchowie.

Joanna Srebro-Drobiecka (1932-2006) urodziła się w Tarnowie. Studia artystyczne ukończyła na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, gdzie w 1962 r. uzyskała dyplom pod kierunkiem prof. Wacława Taranczewskiego. Od początku była artystką niezależną, tworzącą własne wizje. W żadnym okresie swego malarstwa nie poddała się trendom dominującym w sztuce ani komercjalizacji, ale pozostała wierna swojemu sposobowi patrzenia na świat. Była artystką oryginalną, znakomitą, chociaż mało docenianą – „niewielu potrafiło zrozumieć jej artyzm, pasję i oddanie sztuce, której bezwzględnie poświęciła całe swoje życie (J. Frączek, Tarnowski Kurier Kulturalny).

Uprawiała malarstwo sztalugowe – duże formaty, czasami projektowała także freski, gobeliny i malarstwo ścienne. W swoich obrazach podejmowała tematykę przyrodniczą – pejzaże, kwiaty, drzewa itp., a także problematykę dotyczącą spraw ludzkich. Zajmowały ją bardzo różnorodne, a niekiedy dziwne tematy, jak na przykład szalone dzieci, truchła zmarłych zakonników (malowane z natury), W. Sikorski, J. Piłsudski i jego legenda, W. Witos i ludowcy, Chrystus. W sztuce J. Srebro zawsze istniał jakiś podtekst tematyczny. W wielu jej dziełach trudno jednak dopatrzeć się konkretnej figuracji. „(…) Wiele czerpała z koloryzmu, co bez wątpienia wpisywało się w szkołę prof. Taranczewskiego. Charakterystyczne dla niej były duże pociągnięcia pędzlem i rozmach, z jakim podchodziła do dzieł. Joanna uprawiała malarstwo gestu, dla niej płótno było tym samym, czym jest scena dla aktora” (J. Frączek, jw.). Na odwrocie jednego z ostatnich obrazów J. Srebro zamieściła słowa: „Cierpienie – dlaczego?”. Napis ten może być kluczem do zrozumienia twórczości Artystki. Cierpienie stało się bowiem podstawowym elementem, a właściwie istotą jej obrazów.

 „(…) Malarstwo Joanny od początku było ludzkie, pełne emocji, myślenia, rozmowy i wielkiej dyskusji ze światem. Od początku Jej sztuka wyrażała, przy pomocy ekspresjonistycznych form rozmaite stany ducha, spojrzenie na świat, trzeba tylko było umieć je czytać, znać zwyczajnie język malarstwa.” … (Stanisław Potępa, Katalog wystawy „Joanna Srebro – retrospekcje 1997r.” ).

Joanna Srebro brała udział w licznych wystawach (około 55) okręgowych, ogólnopolskich i oddziałowych Związku Polskich Artystów Plastyków w kraju i za granicą, m.in. w Krakowie, Katowicach, Dąbrowie Górniczej, Szczecinie, Olkuszu,  Schoten (Belgia), wskazujących na jej ogromną pracowitość. W Tarnowie miała liczne wystawy indywidualne – poczynając od 1963 r. mniej więcej co dwa lata. W 1965 r. jej prace prezentowane były w Krakowie na wystawie malarstwa i rzeźby zorganizowanej z okazji 600-lecia Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz na Wystawie Młodych Malarzy; w 1966 r. w Szczecinie na III Festiwalu Polskiego Malarstwa Współczesnego; w 1967 r. w Myślenicach na wystawie Plener Myślenicki; w 1971 r. brała udział w IV Ogólnopolskim Plenerze na Śląsku w Katowicach; w 1972 r. w Krakowie w wystawie „Kopernik-Kosmos”, w 1973 r. w Międzynarodowym Plenerze w Olkuszu.

J. Srebro Otrzymała liczne nagrody, m.in.: Wojewody i Prezydenta Miasta Tarnowa, odznaczenie – Zasłużony Działacz Kultury, a w 2002 roku – w rocznicę 40-lecia pracy artystycznej – Nagrodę Miasta Tarnowa w dziedzinie twórczości artystycznej.

Prace J. Srebro znajdują się w zbiorach Muzeum Okręgowego w Tarnowie, Urzędzie Wojewódzkim w Tarnowie i Krakowie, Urzędzie Miasta w Tarnowie oraz w zbiorach prywatnych w kraju i za granicą.

Zmarła 3 listopada 2006 roku w Domu Pogodnej Jesieni w Tuchowie prowadzonym przez Zgromadzenie Sióstr Św. Józefa, gdzie znajduje się także część jej dorobku malarskiego.